Van Der Graaf Generator - Pilgrims

Van Der Graaf Generator - Pilgrims

A song written by Peter Hammill and David Jackson 1976

Sometimes you feel so far away,
distanced from all the action of the play,
unable to grasp significance,
marking the plot with diffident dismay,
stranded at centre stage,
scrabbling through your diary for a lost page:
unsure of the dream.
Kicking a stone across the beach,
aching for love and comfort out of reach:
the way ahead seems to be so bleak,
there's no-one with any friendship left to speak
or show any relation
between your present and future situations...
lost to the dream.
Away, away, away--look to the future day
for hope, some form of peace
within the growing storm.
I climb through the evening,
alive and believing
in time we shall all know our goals
and so, finally, home;
for now, all is secret -
though how could I speak it,
allow me the dream in my eye!
I've been waiting for such a long time
just to see it at last, all of the hands tightly clasped,
all of us pilgrims.
Walking in silence down the coast,
merely to journey - here hope is the most,
merely to know there is an end;
all of us - lovers, brothers, sisters, friends
hand in hand.
Shining footprints on the wet sand
lead to the dream.
The time has come, the tide has almost run
and drained the deep: I rise from lifelong sleep.
It seems such a long time
I've dreamed but now, awake,
I can see we are pilgrims and so
must walk this road,
unknown in our purpose,
alone, but not worthless,
and home ever calling us on.
We've been waiting here for so long,
all of our hands joined in hope,
holding the weight on the rope
all of us pilgrims.

T. S. Eliot - The Hollow Men (Οι Αχυρανθρωποι - Οι Αδειοι Ανθρωποι)

The Hollow Men

T. S. Eliot (1925)

We are the hollow men

We are the stuffed men

Leaning together

Headpiece filled with straw.

Alas!

Our dried voices, when

We whisper together

Are quiet and meaningless

As wind in dry grass

Or rats' feet over broken glass

In our dry cellar

Shape without form, shade without colour,

Paralysed force, gesture without motion;

Those who have crossed

With direct eyes, to death's other Kingdom

Remember us -- if at all -- not as lost

Violent souls, but only

As the hollow men

The stuffed men.

II

Eyes I dare not meet in dreams

In death's dream kingdom

These do not appear:

There, the eyes are

Sunlight on a broken column

There, is a tree swinging

And voices are

In the wind's singing

More distant and more solemn

Than a fading star.

Let me be no nearer

In death's dream kingdom

Let me also wear

Such deliberate disguises

Rat's coat, crowskin, crossed staves

In a field

Behaving as the wind behaves

No nearer --

Not that final meeting

In the twilight kingdom

III

This is the dead land

This is cactus land

Here the stone images

Are raised,

here they receive

The supplication of a dead man's hand

Under the twinkle of a fading star.

Is it like this

In death's other kingdom

Waking alone

At the hour when we are

Trembling with tenderness

Lips that would kiss

Form prayers to broken stone.

IV

The eyes are not here

There are no eyes here

In this valley of dying stars

In this hollow valley

This broken jaw of our lost kingdoms

In this last of meeting places

We grope together

And avoid speech

Gathered on this beach of the tumid river

Sightless, unless

The eyes reappear

As the perpetual star

Multifoliate rose

Of death's twilight kingdom

The hope only

Of empty men.

V

Here we go round the prickly pear

Prickly pear prickly pear

Here we go round the prickly pear

At five o'clock in the morning.

Between the idea

And the reality

Between the motion

And the act

Falls the Shadow

For Thine is the Kingdom

Between the conception

And the creation

Between the emotion

And the response

Falls the Shadow

Life is very long

Between the desire

And the spasm

Between the potency

And the existence

Between the essence

And the descent

Falls the Shadow

For Thine is the Kingdom

For Thine is

Life is

For Thine is the

This is the way the world ends

This is the way the world ends

This is the way the world ends

Not with a bang but a whimper.

T.S. Eliot (Τομας Στερνς Ελιοτ) - Οι Αδειοι Ανθρωποι (Οι Αχυρανθρωποι)

ΟΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

I.

Είμαστε οι ασήμαντοι άνθρωποι Είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι Που σκύβουμε όλοι μαζί. Αχυρα γεμάτο το κεφάλι μας. Αλίμονο! Οι άνυδρες φωνές μας, σαν Ψιθυρίζουμε όλοι μαζί Είν' άσκοπες και σιγανές Σαν αγέρας σε γρασίδι ξεραμένο Ή ποντικού πατημασιές σε γυαλιά θρυμματισμένα Στο άδειο μας κελάρι. Άμορφο σχήμα, άχρωμη σκιά Δύναμη παράλυτη, γνέψιμο ακίνητο Κείνοι που διάβηκαν Με μάτια σταθερά, το βασίλειο το άλλο του θανάτου Μας θυμούνται - αν θυμούνται - όχι σα χαμένες Φλογερές ψυχές, αλλά μονάχα Σαν ασήμαντους ανθρώπους Σα βαλσαμωμένους ανθρώπους.

II.

Μάτια που δεν αποτολμώ να συναντήσω στα όνειρα Στ' ονειρικό βασίλειο του θανάτου Αυτά δε φανερώνονται Εκεί είναι τα μάτια Λιόφωτο σε κίονα σπασμένο Εκεί, σαλεύει κάποιο δέντρο Κι υπάρχουνε φωνές Στο τραγούδι του ανέμου Πιο απόμακρες, πιο επιβλητικές Απο κάποιο αστέρι που ψυχορραγεί. Πιο κοντά ας μη βρεθώ Στ' ονειρικό βασίλειο του θανάτου Κι ακόμη ας ντυθώ Σκοπίμως τέτοια μασκαρέματα Ψάθες, φτερά κοράκου, τρίχωμα ποντικού Σ' ένα λιβάδι Έχοντας το φέρσιμο του ανέμου Όχι πιο κοντά Όχι το στερνό τούτο συναπάντημα Εκεί που βασιλεύει το μισοσκόταδο.

III.

Αυτή η χώρα είναι νεκρή Αυτή η χώρα είναι του κάκτου Εδώ των βράχων οι εικόνες Ιστορούνται, εδώ δέχονται Την ικεσία χεριών νεκρού Κάτω απ' τη στίλβη αστεριού που ψυχορραγεί. Είναι μήπως έτσι Στο βασίλειο το άλλο του θανάτου Ξυπνώντας ολομόναχοι Τη στιγμή που Λιγώνουμε απο τρυφερότητα Χείλη που θα φιλούσαν Προσεύχονται σε τσακισμένες πέτρες.

IV.

Δεν είν' εδώ τα μάτια Μάτια δεν έχει εδώ Σε τούτη την κοιλάδα όπου πεθαίνουν άστρα Σε τούτη την ασήμαντη κοιλάδα Στο τσακισμένο αυτό σαγόνι των ρημαγμένων μας ρηγάτων Σ' αυτό τον τόπο του στερνού συναπαντήματος Ψάχνουμε στα τυφλά μαζί Και τις κουβέντες αποφεύγουμε Στην όχθη συναγμένοι αυτού του φουσκωμένου ποταμού Τυφλοί, εκτός κι αν Ξαναφανούν τα μάτια Σαν το παντοτινό αστέρι Τριαντάφυλλο εκατόφυλλο Του μισοσκότεινου βασίλειου του θανάτου Ελπίδα μόνον Των αδειανών ανθρώπων.

V.
Γύρω τριγύρω απ’ τη συκιά Φραγκοσυκιά - φραγκοσυκιά

Γύρω τριγύρω απ’ τη συκιά

Στις πέντε το πρωί

Ανάμεσα στην ιδέα και στην πραγμάτωση

Ανάμεσα στην κίνηση και στην πράξη

Πέφτει η σκιά

Ανάμεσα στην σύλληψη και στην δημιουργία

Ανάμεσα στην συγκίνηση κι στην απόκριση

Πέφτει σκιά

Μεγάλη ειν’ η ζωή πολύ

Ανάμεσα στον πόθο και στον σπασμό

Ανάμεσα στο σθένος και στην ύπαρξη

Ανάμεσα στην ουσία και στην πτώση

Πέφτει σκιά

Ότι Σου εστίν η Βασιλεία

Ότι Σου εστίν Η ζωή

εστί Ότι Σου εστίν η ζωη

Με τούτο τον τρόπο τελειώνει ο κόσμος

Με τούτο τον τρόπο τελειώνει ο κόσμος

Με τούτο τον τρόπο τελειώνει ο κόσμος

Όχι με κρότο μα με λυγμό.

για πληροφοριες σχετικα με τον Τομας Στερνς Ελιοτ , δες εδω

GIUSEPPE UNGARETTI - Η ΛΕΙΑ ΤΟΥ

GIUSEPPE UNGARETTI - Η ΛΕΙΑ ΤΟΥ
Για τον Mario Diacono, ποιητή, φίλο, Που βρήκε τις παλιές μου σελίδες Taranto Ιούλιος του 1933

Αυτός ο ήλιος θέλει να μάθουμε καλά ότι η μεγάλη μέρα είναι λεία του. Απ’ τα χαράματα άρχισε να ροδίζει στα τελευταία χόρτα Στον παλιό σταυρό πάνω στην σπαραγμένη πέτρα δεν θα κουραστεί ποτέ να παραχωρεί μια λάμψη ανακουφίζοντας των χεριών το σίδερο, σφυρί και λόγχη, καρφιά και τανάλια. Έριξε κεραυνό επάνω σ’ ένα χελιδόνι. Αλλά η κυριαρχία του από τις 7 ως τις 19 είναι διακριτική, ώρες ακόμα φιλόξενες. Γυάλισε με γλυκύτητα το χώρο τους. Οι σκιές που περικλείει και που περιστρέφονται αλλάζουν χρώματα κι από άσπρο βιολετί γίνονται ροζ, δεν είναι παρά σκέψεις ενός νέου περαστικού ερωτευμένου. Περασμένες 7 όλα είναι έρημος γεμάτη, εκτός από την περιπλάνηση θηρίου λαχανιασμένου. Δίχως να βρίσκει ανακούφιση, κάθε λίγο, στον πρώτο ερχόμενο καπνό βυθίζει μάταια τη μούρη του. Την ξανασηκώνει παραμένοντας εύπιστο. Χωρίς ν’ απελπιστεί φτάνει στο ζενίθ. Βρίσκεται κάτω από ένα σκληρό του αέρα που πέφτει αργά χωρίς βάρος όπως πέφτει κανείς μέσα στο όνειρο. Είναι 14:00 επιτέλους. Ο τόπος γυμνός γίνεται μια τρύπα στην πίεση των ποδιών έτσι που το θηρίο λαχανιασμένο τρελαίνεται. Πολλαπλασιάζεται. Κι ένα κοπάδι αίγες τρέχουν ή χορεύουν. Κανείς δεν ξέρει. Ο ήλιος άγγιξε χώμα με τα πένθιμα πόδια της αράχνης. Σημ: Βρέθηκε από τον Mario Diacono μέσα σε κάποια παλιά χαρτιά του Ποιητή. Πρέπει να ανήκει στην εποχή του ταξιδιού στην Πούλια το καλοκαίρι του 1933. (Μετ. Νίκος Βαραλής)

T.S. Eliot (Τομας Στερνς Ελιοτ) - Οι Αδειοι Ανθρωποι (Οι Αχυρανθρωποι)

ΟΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

I.

Είμαστε οι ασήμαντοι άνθρωποι Είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι Που σκύβουμε όλοι μαζί. Αχυρα γεμάτο το κεφάλι μας. Αλίμονο! Οι άνυδρες φωνές μας, σαν Ψιθυρίζουμε όλοι μαζί Είν' άσκοπες και σιγανές Σαν αγέρας σε γρασίδι ξεραμένο Ή ποντικού πατημασιές σε γυαλιά θρυμματισμένα Στο άδειο μας κελάρι. Άμορφο σχήμα, άχρωμη σκιά Δύναμη παράλυτη, γνέψιμο ακίνητο Κείνοι που διάβηκαν Με μάτια σταθερά, το βασίλειο το άλλο του θανάτου Μας θυμούνται - αν θυμούνται - όχι σα χαμένες Φλογερές ψυχές, αλλά μονάχα Σαν ασήμαντους ανθρώπους Σα βαλσαμωμένους ανθρώπους.

II.

Μάτια που δεν αποτολμώ να συναντήσω στα όνειρα Στ' ονειρικό βασίλειο του θανάτου Αυτά δε φανερώνονται Εκεί είναι τα μάτια Λιόφωτο σε κίονα σπασμένο Εκεί, σαλεύει κάποιο δέντρο Κι υπάρχουνε φωνές Στο τραγούδι του ανέμου Πιο απόμακρες, πιο επιβλητικές Απο κάποιο αστέρι που ψυχορραγεί. Πιο κοντά ας μη βρεθώ Στ' ονειρικό βασίλειο του θανάτου Κι ακόμη ας ντυθώ Σκοπίμως τέτοια μασκαρέματα Ψάθες, φτερά κοράκου, τρίχωμα ποντικού Σ' ένα λιβάδι Έχοντας το φέρσιμο του ανέμου Όχι πιο κοντά Όχι το στερνό τούτο συναπάντημα Εκεί που βασιλεύει το μισοσκόταδο.

III.

Αυτή η χώρα είναι νεκρή Αυτή η χώρα είναι του κάκτου Εδώ των βράχων οι εικόνες Ιστορούνται, εδώ δέχονται Την ικεσία χεριών νεκρού Κάτω απ' τη στίλβη αστεριού που ψυχορραγεί. Είναι μήπως έτσι Στο βασίλειο το άλλο του θανάτου Ξυπνώντας ολομόναχοι Τη στιγμή που Λιγώνουμε απο τρυφερότητα Χείλη που θα φιλούσαν Προσεύχονται σε τσακισμένες πέτρες.

IV.

Δεν είν' εδώ τα μάτια Μάτια δεν έχει εδώ Σε τούτη την κοιλάδα όπου πεθαίνουν άστρα Σε τούτη την ασήμαντη κοιλάδα Στο τσακισμένο αυτό σαγόνι των ρημαγμένων μας ρηγάτων Σ' αυτό τον τόπο του στερνού συναπαντήματος Ψάχνουμε στα τυφλά μαζί Και τις κουβέντες αποφεύγουμε Στην όχθη συναγμένοι αυτού του φουσκωμένου ποταμού Τυφλοί, εκτός κι αν Ξαναφανούν τα μάτια Σαν το παντοτινό αστέρι Τριαντάφυλλο εκατόφυλλο Του μισοσκότεινου βασίλειου του θανάτου Ελπίδα μόνον Των αδειανών ανθρώπων.

V.
Γύρω τριγύρω απ’ τη συκιά Φραγκοσυκιά - φραγκοσυκιά

Γύρω τριγύρω απ’ τη συκιά

Στις πέντε το πρωί

Ανάμεσα στην ιδέα και στην πραγμάτωση

Ανάμεσα στην κίνηση και στην πράξη

Πέφτει η σκιά

Ανάμεσα στην σύλληψη και στην δημιουργία

Ανάμεσα στην συγκίνηση κι στην απόκριση

Πέφτει σκιά

Μεγάλη ειν’ η ζωή πολύ

Ανάμεσα στον πόθο και στον σπασμό

Ανάμεσα στο σθένος και στην ύπαρξη

Ανάμεσα στην ουσία και στην πτώση

Πέφτει σκιά

Ότι Σου εστίν η Βασιλεία

Ότι Σου εστίν Η ζωή

εστί Ότι Σου εστίν η ζωη

Με τούτο τον τρόπο τελειώνει ο κόσμος

Με τούτο τον τρόπο τελειώνει ο κόσμος

Με τούτο τον τρόπο τελειώνει ο κόσμος

Όχι με κρότο μα με λυγμό.

για πληροφοριες σχετικα με τον Τομας Στερνς Ελιοτ , δες εδω

T. S. Eliot - The Hollow Men (Οι Αχυρανθρωποι - Οι Αδειοι Ανθρωποι)

The Hollow Men

T. S. Eliot (1925)

We are the hollow men

We are the stuffed men

Leaning together

Headpiece filled with straw.

Alas!

Our dried voices, when

We whisper together

Are quiet and meaningless

As wind in dry grass

Or rats' feet over broken glass

In our dry cellar

Shape without form, shade without colour,

Paralysed force, gesture without motion;

Those who have crossed

With direct eyes, to death's other Kingdom

Remember us -- if at all -- not as lost

Violent souls, but only

As the hollow men

The stuffed men.

II

Eyes I dare not meet in dreams

In death's dream kingdom

These do not appear:

There, the eyes are

Sunlight on a broken column

There, is a tree swinging

And voices are

In the wind's singing

More distant and more solemn

Than a fading star.

Let me be no nearer

In death's dream kingdom

Let me also wear

Such deliberate disguises

Rat's coat, crowskin, crossed staves

In a field

Behaving as the wind behaves

No nearer --

Not that final meeting

In the twilight kingdom

III

This is the dead land

This is cactus land

Here the stone images

Are raised,

here they receive

The supplication of a dead man's hand

Under the twinkle of a fading star.

Is it like this

In death's other kingdom

Waking alone

At the hour when we are

Trembling with tenderness

Lips that would kiss

Form prayers to broken stone.

IV

The eyes are not here

There are no eyes here

In this valley of dying stars

In this hollow valley

This broken jaw of our lost kingdoms

In this last of meeting places

We grope together

And avoid speech

Gathered on this beach of the tumid river

Sightless, unless

The eyes reappear

As the perpetual star

Multifoliate rose

Of death's twilight kingdom

The hope only

Of empty men.

V

Here we go round the prickly pear

Prickly pear prickly pear

Here we go round the prickly pear

At five o'clock in the morning.

Between the idea

And the reality

Between the motion

And the act

Falls the Shadow

For Thine is the Kingdom

Between the conception

And the creation

Between the emotion

And the response

Falls the Shadow

Life is very long

Between the desire

And the spasm

Between the potency

And the existence

Between the essence

And the descent

Falls the Shadow

For Thine is the Kingdom

For Thine is

Life is

For Thine is the

This is the way the world ends

This is the way the world ends

This is the way the world ends

Not with a bang but a whimper.

Αξιον Εστι - Ε' ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ

Odysseus Elytis ... Axion Esti (Nobel Prize for Literature 1978)

Ε' ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ στα βουνα

και τα βουνα σηκωνουν οι λαοι στον ωμο τους

και πανω τους η μνημη καιει

ακαυτη βατος.

Μνημη του λαου μου σε λενε Πινδο και σε λενε Αθω.

Ταραζεται ο καιρος κι απ' τα ποδια τις μερες κρεμαζει

αδειαζοντας με παταγο τα οστα των ταπεινωμενων.

Ποιοι, πως, ποτε ανεβηκαν την αβυσσο;

Ποιες, ποιων, ποσων οι στρατιες;

Τ' ουρανου το προσωπο γυριζει

κι οι εχθροι μου εφυγαν μακρυα.

Μνημη του λαου μου σε λενε Πινδο και σε λενε Αθω.

Εσυ μονη απ' τη φτερνα τον αντρα γνωριζεις

Εσυ μονη απ' την κοψη της πετρας μιλας.

Εσυ την οψη των αγιων οξυνεις

κι εσυ στου νερου των αιωνων την ακρη

συρεις πασχαλιαν αναστασιμη !

Αγγιζεις το νου μου και πονει το βρεφος της Ανοιξης !

Τιμωρεις το χερι μου και στα σκοτη λευκαινεσαι !

Παντα

παντα περνας τη φωτια για να φτασεις τη λαμψη.

Παντα

παντα τη λαμψη περναςγια να φτασεις τη ψηλα τα βουνα

τα χιονοδοξα.

Ομως τι τα βουνα;

Ποιος και τι στα βουνα;

Τα θεμελεια μου στα βουνα

και τα βουνα σηκωνουν οι λαοι

στον ωμο τους και πανω τους

η μνημη

καιει ακαυτη βατος !

http://

Axion Esti - Με Το Λυχνο του Αστρου

Axion Esti

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Με το λύχνο του άστρου

Odysseus Elytis (Nobel Prize for Literature 1978)

Theodorakis, Mikis, Me to lihno tou astrou -poem by O. Elytis. -Sung by Gregoris Bithikotsis

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης - Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ του άστρου στους ουρανούς εβγήκα

Στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου

Που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!

Τα κορίτσια μου πένθος για τους αιώνες έχουν

Τ'αγόρια μου τουφέκια κρατούν και δεν κατέχουν

Που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!

Λυπημένες μυρσίνες ασημωμένες ύπνο

Μου ράντισαν την όψη

Φυσώ και μόνος πάω

Που να βρω τη ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!

Οδηγέ των ακτίνωνκαι των κοιτώνων

Μάγε Αγύρτη που γνωρίζειςτο μέλλον μίλησέ μου

Που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!

Εκατόγχειρες νύχτες μες στο στερέωμα όλο

Τα σπλάχνα μου αναδεύουν Αυτός ο πόνος καίει

Που να βρω την ψυχή μουτο τετράφυλλο δάκρυ!

Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς γυρίζω

Στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου

Που να βρω την ψυχή μουτο τετράφυλλο δάκρυ!

(αφιερωμενο στη Μνήμη Της Λήθης - για την σιωπή των ..Ονείρων μας!)

http://