Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα chille. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα chille. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2007
Inti Illimani - Viva Chile 1973(Chilean Traditional Music)
Wikipedia info
Inti Illimani, a folklore group in Chile, they sang against the military dictatorship and were exiled for a while...............^V^..................
Έτσι η μουσική τους θεωρείται ουσιαστικά «αυτοφυής», ανεπηρέαστη από πολιτιστικές και μουσικές επιρροές οποιουδήποτε άλλου πολιτισμού.Η προκολομβιανή μουσική των Άνδεων περιλαμβάνει κυρίως τελετουργικές μουσικές, που σώζονται απαράλλαχτες μέχρι σήμερα, κυρίως λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης των κοινοτήτων των Ανδεων, και μεγάλη ποικιλία πνευστών και κρουστών, όχι όμως κι εγχόρδων. 
Πρόκειται για μουσικές από τις πλέον απόκοσμες και υποβλητικές που έχουν ακουστεί στον πλανήτη, με ομάδες 50-100 αντρών που χωρισμένοι σε δύο ομάδες παίζουν εναλλάξ τις νοτες των αυλών (sikus ή zamponas), χορεύοντας σε κύκλο.Τα πνευστά τους όργανα, που είναι κυρίως παραλλαγές φλογέρας χωρίς επιστόμιο, καλαμένιων φλαουτων και αυλών του Πάνα, κατασκευάζονταν και απο πηλό ή απο ανθρώπινα οστά. Έχουν βρεθει σε ανασκαφές πήλινοι αυλοί του Πανα, ηλικίας άνω των 25.000 ετών, με τονικότητες (κούρδισμα) ίδιες με τις σημερινές.
the unofficial biography
Μουσική από τις Άνδεις (Peru, Bolivia, Ecuador, Chile)
Λίγη ιστορία (Chasqui - multiforums.gr)
Απομονωμένοι στα απρόσιτα βουνά των Ανδεων για πολλές χιλιάδες χρόνια, οι Ινκας και οι άλλοι αυτόχθονες λαοί δεν γνώριζαν την ύπαρξη των άλλων μεγάλων πολιτισμών της Κεντρικής Αμερικής.
Λίγη ιστορία (Chasqui - multiforums.gr)
Απομονωμένοι στα απρόσιτα βουνά των Ανδεων για πολλές χιλιάδες χρόνια, οι Ινκας και οι άλλοι αυτόχθονες λαοί δεν γνώριζαν την ύπαρξη των άλλων μεγάλων πολιτισμών της Κεντρικής Αμερικής.
Έτσι η μουσική τους θεωρείται ουσιαστικά «αυτοφυής», ανεπηρέαστη από πολιτιστικές και μουσικές επιρροές οποιουδήποτε άλλου πολιτισμού.Η προκολομβιανή μουσική των Άνδεων περιλαμβάνει κυρίως τελετουργικές μουσικές, που σώζονται απαράλλαχτες μέχρι σήμερα, κυρίως λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης των κοινοτήτων των Ανδεων, και μεγάλη ποικιλία πνευστών και κρουστών, όχι όμως κι εγχόρδων. Πρόκειται για μουσικές από τις πλέον απόκοσμες και υποβλητικές που έχουν ακουστεί στον πλανήτη, με ομάδες 50-100 αντρών που χωρισμένοι σε δύο ομάδες παίζουν εναλλάξ τις νοτες των αυλών (sikus ή zamponas), χορεύοντας σε κύκλο.Τα πνευστά τους όργανα, που είναι κυρίως παραλλαγές φλογέρας χωρίς επιστόμιο, καλαμένιων φλαουτων και αυλών του Πάνα, κατασκευάζονταν και απο πηλό ή απο ανθρώπινα οστά. Έχουν βρεθει σε ανασκαφές πήλινοι αυλοί του Πανα, ηλικίας άνω των 25.000 ετών, με τονικότητες (κούρδισμα) ίδιες με τις σημερινές. the unofficial biography Μετά την «επίσκεψη» του Πισάρο στα βουνά των Άνδεων και την κατάκτηση των Ινκας, την αιχμαλωσία και την εκτέλεση του Atahuallpa, παρά τα λύτρα που δόθηκαν (ένα μεγάλο δωμάτιο ασήμι κι άλλο ένα χρυσάφι), και τη διάλυση της τεράστιας αυτοκρατορίας, οι Ινκας που δεν γνώριζαν τον τροχό, τη γραφή, το σίδερο και το άλογο, αλλα είχαν αναπτύξει έναν πολύ σπουδαίο πολιτισμό, γνώρισαν την πλήρη απαγόρευση της μουσικής τους, συγχρόνως όμως γνώρισαν τα έγχορδα όργανα και τις αρμονίες των Ισπανών κατακτητών, καθώς και τα κρουστά και τις πολυρρυθμίες των μαύρων σκλάβων, αλλα και άλλων πολιτισμών της Ν. Αμερικής, και δημιούργησαν έτσι ένα μοναδικό μουσικό είδος, με πάρα πολλές μουσικές όψεις, μοναδικό απο πολλές απόψεις σε όλο τον πλανήτη...
Το σήμερα
Το σήμερα
Η κρεολή μουσική των Ανδεων, γλυκειά και πολύ νοσταλγική, και παραδόξως μελαγχολική αν και σε γρήγορους ρυθμούς, αγαπήθηκε πολύ στην Ευρώπη τις δεκαετίες του ’60 και του 70’, κυρίως στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία αλλά και τις χώρες του πρωην ανατολικού μπλοκ.Θρυλικά συγκροτήματα της εποχής που γνώρισαν τεράστια επιτυχία κάνοντας καριέρα στην Ευρώπη, είναι οι Los Incas, Los Calchakis,Quilapayun,Inti Illimani (οι τελευταιοι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι, χιλιανοί αυτοεξόριστοι την Ιταλία, μηχανικοί στο επάγγελμα), Illapu και άλλοι, λιγότερο γνωστοί. Στην Αμερική, οι λάτρεις του ethnic την ανακάλυψαν στη δεκαετία του ’70, με την διασκευή των Paul Simon και Art Garfunkel στο πανάρχαιο περουβιανό τραγούδι El Condor Pasa (ο κόνδορας περνάει), στην οποία τα παραδοσιακά όργανα των Άνδεων έπαιζαν οι πιό φημισμένοι μουσικοί του είδους (Los Incas, Una Ramos), το δε τραγούδι έχει πουλήσει πάρα πολλα εκατομμύρια αντίτυπα.
Σημερα στις ΗΠΑ το είδος ακούγεται πολύ, και πολλά σπουδαία συγκροτήματα κάνουν τώρα καριέρα εκεί.Στην Ελλάδα, την έκανε γνωστή στα χρονια του 70 ο Μικης Θεοδορακης, αλλά και πληθος καλιτεχνων της εποχης - Η Γενια Του '73 ,του Πολυτεχνειου και της Νομικης - Αργοτερα,στη δεκαετία του ’80 το συγκρότημα των Apurimac, θα παρουσιασει στο ρεπερτόριό του μεγάλο μέρος απο τη μουσική των Ανδεων..
For well over 30 years, Inti-Illimani (the name translates as "Sun God") has held a beacon for Chilean music, both the traditional folk styles and the more contemporary nueva cancion. Back in 1967 a group of students at Santiago's Technical University formed a band to perform folk music. Taking their name from the Aymaran Indian language of the Andes, they began playing traditional music — something few did back then — and quickly earned a reputation around the capital, becoming more and more adept on their instruments. By the '70s they'd grown into a political beast, taking on the nueva cancion (literally "new song") of many young groups, and being quite outspoken lyrically — enough to be forced into exile in 1973, where they'd stay for 15 years. However, they refused to be cowed by the Chilean dictatorship. Basing themselves in Rome, Italy, they continued to record, and toured more heavily then ever before, earning a powerful reputation around the globe, and becoming very unofficial ambassadors of Chilean music, as well as opponents to the ruling regime. In addition to performing with a number of famous, political figures like Pete Seeger and Mikis Theodorakis, they were included on the famous 1988 Amnesty International Tour, along with Sting, Peter Gabriel, and Bruce Springsteen. It was, perhaps, their highest profile moment, at least in worldwide terms, and set the stage for their return to their homeland, where they've continued to be outspoken. While they've remained a force in world music, their career in the U.S. was hampered by the lack of any consistent record deal until 1994, when they signed with Green Linnet offshoot Xenophile. Prior to that, only a few of their 30-plus discs made it into domestic U.S. record bins. The eight-piece lineup remained stable until 1996, when Max Berru decided to retire from music after almost three decades, shortly after the group had been celebrated with a Best Of disc in Italy (not to be confused with the 2000 Best Of on Xenophile, which collected tracks from their last four releases only). Instead of replacing him, they've continued since as a septet. 1997 saw the band honored with a U.C. Berkeley Human Rights Award for their labors in the past. Since then, although they've continued to release albums and tour, they've cut back on their earlier hectic schedule, but also widened their musical horizons, as 1999's Amar de Nuevo looked at the complete spectrum of Latin roots music and its Creole heritage.
for more informations see here
for more informations see here
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
+-+cover.png)
.jpg)
.jpg)
